آزمانک
ٹوال ءَ پتاتگیں ننک
یکروچے باہڑ ءَ وتی دکان بند کتگ ات ءُ چہ شہر ءَ کور ءِ کشک ءَ دیم پہ وتی میتگ ءَ روگ ءَ ات کہ آئی ءَ ببّر ءِ بُن ءَ ٹوالے ءَ پتاتگیں چیزے دیست ءُ دیم پہ ہمائیءَ شت۔
آئی ءَ ٹوال لیٹینت ءُ چاراِت داں ننکے کہ کسے ءَ ٹوال ءَ پتاتگ ءُ ادا پہ رسترانی اوست ءَ ایر کتگ۔
”مرچگیں زمانگ ءَ کہ دنیا ءِ آسراتی است انت اے کمزات انگہ وتی لاپاں پُر کنائین انت ءُ چکاں ببرانی بُن ءَ دور دئینت،چوشیں ڑئے زالمیں انسان؟ہپوک بزور ات ءُ گرک بہ بئے ات۔ اے نوں ہالے اے بزگ ءَ چے گناہ کتگ کہ ادا دور دئیگ بوتگ۔ایشی ءَ وَ نہ گشتگ کہ شما وتی دیماں سیاہ بہ کن ات ءُ پدا من ءَ ادا دور بہ دیئت۔اڑئے نابکاراں شمارا اللہ گرک بہ کنات چوشیں دیم سیاہی گڑا؟شما انسان نہ ات بلکن چہ رسترءَ گنتر ات۔اے نوں کئے بزانت کئی چُک انت کہ آئی ءَ وتی دیم سیاہی ءِ چیر دئیگ ءَ اے کودک ادا آؤرتگ ءُ دور داتگ۔ اے وڑیں ساہتاں اللہ زمین ءَ چیر ءُ سر پرچا نہ کنت۔“
آئی ءَ لبجان ءَننک چاراِت داں ساہ ئِے مان انت بلئے دم توس انت۔آئیءَ ننک زرت ءُ پدا دیم پہ لوگ ءَ رہادگ بوت۔
آئی ءِ جن ءَ کہ دیست گڑا جست ئِےکت ءُ مرد ءَ گشت کہ چوش ءُ چو بوتگ۔ یکبرے وَ جن ءَ دل ءَ شک آؤرت کہ چو بیت کہ مرد ءِ جندءَ گوں یکے ءَ وتی دیم سیاہ کتگ ءُ پدا آئی ءَ اے کودک ایشی ءِ سرا داتگ؟ بلئے پدا پہ ثواب ءِ نیّت ءَ چُک زرت ءُ ہُپ ءُ ہاپ کت ءُ ساٹ ات داں چُک ءِ ساہ جان ءَ آتک، چُک جنکے ات ءُ چہ انون ءَ زانگ بوت کہ ڈولداریں چُکے بیت۔
”الّم واجکارےءِ چُکے ءَ وتی دیم سیاہ کتگ ءُ پدا وتی گناہ ءِ چیر دئیگ ءَ اے چُک کور ءَ برتگ ءُ دور داتگ، چوشیں گڑا زالم، شمارا ہُدا ایشی ءِ جست ءَ امروز ءَ بہ کنات، شما سیاہیں ٹِک بہ چنات ئےزالمیں نابکاراں۔ایشانی دستءُ دل چوں گر انت ابااے چُکاں برانتءُ کورءَ دور دیئنت۔“
ننک آیاں نامے بست، ساٹ ءُ پلگار ات۔جنک ردان ءُ مزن بوہان بوت ۔ سجہیں میتگ پُرّبوت کہ باہڑءَ کورءَکوٹِکے چِتگ ۔بازءَ گشت کہ بلکن وتی انت ئِے دور دئیگ ءَ دل ئِے نہ بوتگءُروزل ءِ کرا چنگءِ نامگے کتگ۔
جنک کہ وہدے سُدءُ بودی بوت گڑا آئیءَ اوں ماراِتءُ ہیال کت کہ من چے پیم ایشانی چک بوت کناں،ایشاں ناں شریں مودے پِرءُ نیکہ رنگءُ آزاہے،منی پونز،چم ،دیمءُ رنگءُ شِپاریں مود ہچ دابءَ گوں ایشاں دپ نہ ور انت۔ منی ءُ ایشانی درنیام ءَ زمین ءُ آزمان ءِ پرک انت بلئے جنک ءَ ہچ چوشیں ہمّت نیست ات کہ آیاں جست بہ کنت بس آئی ءِ دل ءَ ہمے جست یکوئی رُدگ ءَ ات کہ من چے پیم ایشانی چُک بوت کناں۔بازارءِ مردماں اوں ہرچ وہدءَ آ گوں ترشپُکیں نگاہاں چاراِت۔
جنک نوں رُستگ ءُ مزن بوتگ ات ءُ دہ جمائت ئِےپاس کتگ ات۔ہمے میتگ ءَ وش روہیں ورناہے است ات کہ نام ئِے گزین ات کہ آ مدام جنک ءِ سرءُ چانپان ات بلئےتنیگہ سوب مند نہ بوتگ ات پرچاکہ جنک ءِ زیبائی ءُ چم سک ترسناک اتنت۔ جنک ءِ زیبائی وتی درور وت ات ءُ ہمک ورناہ ءِ دلءِ واہگ ات کہ بس یک نگاہے جنک آیانی نیمگ ءَ بہ چاریت۔ جنک ءِ چم نہ اتنت پورا سیکارچ اتنت ہرکس ءَ کہ پِر کپت انت گشئے آیانی دلاں پترت ءُ جگراں دراتک انت۔
زیبا کہ چو وتی نام ءَ زیبدار ات بلئے تنیگہ کس ءَ چوشیں ہمّت نیست ات کہ آئی ءِ نیمگ ءَ بہ چاریت ءُ وتی مہر ءِ درشانی ءَ بہ کنت۔
گزین ءِ گیشیں ہدوکی ءُ دلسیاہیاں آئی ءِ دل گشئے گوں آئیءَ چُکرگ ءَ لگ ات ءُ آئی ءِ مہر ءِ چِکشت ءَ آ مداں مدان ءَ وتی نیمگ ءَ کشان کت ءُپدا یک انچیں روچے آتک کہ آ دوئیناں دُچار وارت ءُ ہم نیاد بوت انت۔پدا گڑاآیانی مہر ءُ شپاسی بندات بوت انت ۔
زیبا ءَ دہ پاس کتگ اتءُ انچو نشتگ ات۔گزینءَ آ گشت کہ تو وتی ماتءُ پتاں رازی کن بیا من تو شہرءَ وانگءَ رویں اودا مئے دیدار گندیءُ نیاد الکاپیءَ بنت۔ آئیءَ وتی مات ءُ پت ردءِ پدّءِ کتءُٹہینت انت ءُ آ گوں گزین ءَ شہر ءَ وانگ ءَ شت ۔
اودا زیبا جنکانی ہاسٹل ءَشت ءُ نشتءُ گوں ماتءُ پتاں وہد وہدءِ سرا کُلوہ ءُ ہال کتءُبرے ماہءُ کپءِ سرا آیانی چارگءَ اوں شت۔
گزین ءَ ہاسٹلءِ بدلءَ پہ وت جتا کوٹی یے باڑہ زرتگ ات کہ برے برے وتءُ زیبا ہمودا ہمنیاد بوت انت۔
اے رندی کہ زیبا چہ میتگ ءَواتر بوتگ ات گڑا ہپتءُ ہشت ماہ ئِے بوہگی ات کہ میتگ ءَ روگءَ نہ اتءُ لہتیں ماہ ات ئِےکہ چہ کالجءُ ہاسٹل ءَ اوں بیگواہ ات۔
یک سہبےمہلہ ئیں گوربام ءَ آئی ءَوتی وار وش کت ءُ چہ گزین ءِ کوٹی ءَ درآتک کہ آئی ءَ ٹوال ءَ چیزے پتاتگ ءُ بگل ءَ ات ءُ چم ءُ دو چم کنانءَ دیم پہ نزیک ءِ کورءَ روگءَات۔
