سپر نامہ: بلوچستان ءِ درد ءُ اندوہانی چیر تریتگیں کِسّہ
ڈاکٹر شلی بلوچ
اولی بھر
بلوچستان ءِ ھمک دمگ چہ کِسہاں سر ریچ انت بلوچستان سرجم ءَ یک کِسہ ئے ، بلے لہتے دمگاں روگ ءُ مردمانی تب ءُ میتگانی گندگ ءَ پد اگاں من ھچ نبشتہ مہ کناں گڈا ضمیر ملامت کنت ، مند ءُ تمپ ءِ جاور ھالاں منا لاچار کتگ ءُ منا جیڑگ پرماتگ کہ من اے گپاں گوں شما کُت بہ کناں ، بیت کنت منی گپ ءُ گال گوں میتگ ءِ مردماں آ وڈ انساپ کت مہ کن انت بگندے کہ منی نبشتگیں اے ھبرءُ ھال لبزانک ءِ لوٹاں سرجمی ءَ ایر کپت مکن انت چی ءَ کہ سپر نامگ لبزانک ءِ شاھگانیں ءُ پُر ارزشتیں تھرے بگندے من آئی لوٹ ءُ رھبنداں انچوں پوہ ءُ سرپد مباں، بلے من پہ وتی مارشتانی درنگازی ءَ اے تھر گچین کُتگ۔
اے سپر ءِ بندات چہ شال ءِ برپ پوشیں بالاد ءَ بندات بیت، چوناھا ما چہ شال ءَ بے وھد در کپتیں دانکہ کیچ ءَ سر بیت ایں مارا شپ ءَ گپتگ اَت گڈا سنگتے ءَ گوشتگ اَت کمے بہ جل اِت شما مزنیں سپرے بُر اِتگ دم بُرتگے سُہب ءَ مھلہ شمارا سر کناں ، بلے ما گوں سنگت ءَ گوشتگ اَت ناں مارا شپ ءِ شپ دراھگی اِنت اے راہ انچیں راہ ئے تنیگہ دیما گیشتریں پند بُرگی انت چو زیت دمبرگی نہ اِنت، سپر اَت گم جتیں بلوچستان اَت ءُ آئی دلکشیں ندارگ اِت اَنت سنگتاں گوں بازیں گپ ءُ رپ ءَ پد ما شپ ءِ یک بج ءَ کہ کیچ ءَ سر بیتیں تہ ما سنگت ءِ گپ نہ زرت تچک ءَدیم پہ مند ءَ در کپتیں ، چوناہ ءَ شال ءَ داں مند ءَ مارا واب نہ یتک بلے انچو کہ مئے گاڑی ءَ ڈی بلوچ ءِ راہ گپت گڈا ما گیش تکانسر بیتیں پہ ساھتے ءَ ھم چم نہ ڈک اِت اَنت ،انچو کہ اے کِشک گیپت پورا سرجمیں میتگ اِنسرتگ اَت انت گشے کہ چاریں آتراپاں ویرانی ءَ مان شانتگ اَت ، راہ ءُ در ابیتک اِتاں ،درچک ءُ دار پُرسیگ اِتاں ، بانک ءِ توار ءُ چئیرمین ءِ گُشتانک گوشاں کپان اِتاں، جیڑگانی نہ سگّیں درچے بنا بوت من دل ءَ جیڑان اِتاں کہ اے ھنکین ءَ مارا رھشون داتگ ، اے ھنکین ءَ باز کُربانی داتگ ھمے جیڑگانی تہا من گوں ھم پگریں سنگتاں ڈیک وران اِتاں دانکہ وتی گڈی منزل (مند) ءَ شپ ءِ چار بج ءَ سر بیتیں۔ منا یات بیت من مند ءَ چئیرمین ءِ چِل ءَ اتکگ اِتاں آ وھد ءَ من سک کسان اِتاں ، پیسرگیں مند ءُ انوگیں مند ءَ باز تپاوت ھست اَت ، مند نہ ترسیں بامردانی سر زمین اِنت کہ آھچ وڑیں کربانی دیگ ءَ چک ءُ پد نہ بوتگاں ،آھاں اے جہد بلوچ ءِ ھمک میتگ ءُ گِداناں کوہ ءُ کوچگاں سر کُتگ ءُ بلوچ لس مھلوک ءَ سیاسی سرکل داتگ ، داں گڈی ساہ ءَ آ پہ راجی سیت ءُ نپ ءُ راجی پجار ءِ واستہ جہد کنگ ءَ اِتاں، نہ ترسیں رھشوناں وتی سر دات اَنت بلے زمین ءَگوں دگا نہ کُت ءُ پشت نہ کِنز اِت اَنت ۔ مُدام تو دیست زھرشانی اَت ،روانک اَت ، یا کہ بلوچ راج ءِ سیت ءُ نپانی پھازگ اَت گُڈا مُدام مارا تمپ ءُ مند ءِ مردم اولی سرپ ءَ گندگ ءَ اتک انت، من کہ کسان اِتاں من مُدام جیڑ اِت کہ اے نیمگ ءِ مردم سک دلیر ءُ نہ ترس اَنت ھر جاہ ایش دیما اَنت من دل ءَ مُدام جیڑ اِتگ مئے نیمگ ءِ مھلوک پرچہ ایشانی وڑ ءَ در نئیت زلم ءِ ھلاپ توار چست نہ کنت ،من مُدام دل ءَ کُھتیگ ءُ ارمانیگ بوتگاں کہ کد ما اے مھلوک ءِ وڑ ءَ بئیں ءُ ھر زوراکی ءِ دیم ءَ چو کوہ ءِ باتیل ءَ مِک بئیں ۔ بلئے مرچی جاور ھال مٹ بوتگ اَنت ، چئیرمین ءِ چو زوت ءَ روگ ءُ بانک ءِ نمیران بئیگ ءَ پد مند ءُ تمپ ھم ویران بوت اَنت۔ دہ سال برز اِنت کہ ادا زورگیر ءَ باز کار کُتگ وانگجاہانی تہا ھنچیں پروگرام ٹہینگ ءُ گونڈلانی زہن سازی کنگ یا لس مردماں ترس ءُ بیم ءِ آماچ کنگ کہ آ چہ لوگاں درآھگ ءَ ترس انت ، زالم لوگ ءِ تہا کئیت مردماں چست کنت ءُ آیانی تیر سُپتگیں جون ءَ دور دنت یاھما ورنا کہ تہنا پہ لاپ ءِ شوہاز ءَ سہب ءَ لوگ ءَ چہ در کئیت ءُ شپ ءَ آئی ءِ لاش کئیت سر بیت بلئے انگت مردم در نہ کپ انت ،میتگاں گیش ایں ورناہ مردم کُشیں زھر نشا ءِ آماچ کنگ بوتگ اَنت ، دو وھد ءِ لاپ ءِ شوھاز ءَمردم انچش مان گیشینگ بوتگ اَنت کہ آ دومی نیمگ ءَ جیڑیت مہ کن اَنت ، ریاست زانت اگاں اد ءِ مردم پاد بیا اَنت تہ منی درد ءِ سر جوڑ بنت پمیشکہ آ مردماں وڑ وڑیں لب ءُ لالچ دنت یا کہ بازیں جیڑھانی تھا مان گیشین ایت دانکہ آ دگہ نیمگ ءَ دلگوش گور کت مکن انت پہ وتی راجی سیت ءُ نپ ءُ وتی زمین پھازگ ءَ بے سما بہ بنت۔ مند ءُ تمپ ءِ ھمک لوگ یک کسہ ئے ، ھمک مردم یک کارستے ، ھمک لوگ پُرسیگ اِنت ، مھیر ءَ بہ گر دانکہ گوبُرد ءَ چُشیں لوگ ءِ من نہ دیستگ اَت کہ بے کسہ بہ بیت چوشیں لوگے پشت نہ کپتگ اَت کہ زوراکی یے آماچ نہ اَت ،ھمک لوگ ءَ کہ من شتگ ات اَنت من درد ناکیں کسہ اش کتگ اَنت ، کِسہ آں چہ سرریچیں میتگ گشے کہ انگت شہیدانی ھون ءِ بوہ ءَ ات انت من ھما لوگ ءِ کسہ آں کاراں من چم ءِ وت دیستگ اَنت ءُ آیانی کِسّہ گوش ءِ وت اش کُتگ اَنت، ماتے کسہ کنان ات گشیت منی لوگ ءِ تھا ھچ پشت نہ کپتگ ، منی لوگ ءِ تھا یک مردین ئے ھم نیست کہ ڈن ءَ بروت چیزے زورگ ءَ یا شپ ءَ لوگ ءِ پانگ بہ بیت ، اے لوگ زالماں تباہ کتگ اَت شش ، ہپت مردم چہ یکیں ھاندان ءَ شہید بوتگ اَت ، مات کسہ کنان ات کہ چشیں شپے یا کہ روچے نہ گوستگ کہ مئے لوگ چھاپہ جنگ نہ بوتگ ، ھمک روچ مار ءَ اشاں ٹارچر کتگ لوگ ءِ زالبول اش لٹ شاپ کتگ اَنت ، مات کسہ کنان ات آئی ءِ چمّانی ارس رِچان ات اَنت گشی اشانی ھمروچی ازیت ءُ ٹارچراں چہ من وتی آ دگہ بچک ءَ گوشتگ ات تو برو اد ءَ چہ درا ترا ھم بر انت یا جن انت گڑا منی تاسکیں بچ گوں وتی گھار ءَ راہ ءَ روگ ءَ بنت گاڑی یے ایکسیڈنٹ بیت ءُ ایش دوئیں نہ بچ اَنت ، اُو ائے بے وسی مات ءِ چمّانی دیما بے وسی ءَ انچو سنگر گپتگ اتءُ نشتگ اَت کہ من ھچ کُت نہ کُت بید ءِ گریوگ ءَ بلے ماتی مھکم تمرد اَت آئی ءِ جوزگ آئی ءِ سگ چوں سیاھجی ءَ بُرز ءُ بلند اِت انت ، آ مارا یکجاہ ءُ ھم سنتی ءِ درس ءَ دیگ ءَ اَت کہ ریاستی ھچ وڑیں پندلاں ترس ءُ بیم ءِ آماچ مہ بئے ات وتی رپتگیں سنگتانی پِگر ءُ لیکہ ءَدیم ءَ بر اِت، جاور ھرچ وڑ نہ گیگ بہ بنت شما نزور مہ بئے۔ اے میتگانی گندگ ءَ گوں منا فینن گیر اتک گشیت کہ ،،جنگ زدگیں میتگاں نفسیاتی نادراھی سر چست کناں ،، ادءَ وا جاور ھما جاہ ءَ سر بوتگ اَنت کہ ترا چہ تئی ھرچیز پُلگ بوتگ ،لوگ تباہ انت ،میتگانی میتگ آس دیگ بوتگ انت کسان سال ءُ نوک سیریں جنک ءُ زالبول جنوزام اَنت ، چک چورہ انت، اے وڑیں میتگانی تہا وڑ وڑیں نادراھی ترا دست کپیت ، یکیں دمان ءَ کہ من شُتگے اِتاں برے یکے اتک منی کِرّا کہ ڈاکٹر منا اے وڑیں جیڑہ ھست اِنت ما شپ ءَ واب نہ کپاں ،یا کہ من ننداں وت وتی گوما گپ کناں ءُ شپ ءَ منا بیمناکیں واب گندگ ءَ کئیت ھردیں کہ من وپساں منا گمان بیت کہ اِش انت منی دزگیر کنگ ءَ پیداک اَنت ،ما فینن ءُ اے دیگہ نبشتکار ءُ آیانی کسہ ونتگ انت بلئے ما تنیگی وتی میتگ ءُ وتی مردمانی نہ سگوکیں درد کچ ءُ کیل نہ کتگ انت وت برو ایں وتی میتگاں بہ چاریں مارا پریکٹیکلی اے درستیں چیز گِندگ ءَ کاینت بد بھتی ایش اِنت نا کہ ایشانی سرا نبشتہ کنگ بوتگ نا کہ ریسرچ کنگ بوتگ بلوچ ءِ کوچگ ءُ میتگ چہ اے وڑیں نادراھی آں سر ریچ اَنت ، ھمے ساھت ءَ اے زال کہ کِسہ کنگ ءَ اَت من اوں ھمے ساھت ءَ جیڑگ ءَ اِتاں کہ من اشی ءَ اگاں اینٹی ڈیپریسنٹ ءِ بدیاں بلے آ اے انٹی ڈیپریسنٹ ءَ چہ شر نہ بیت پرچہ کہ آ پدا روت وتی لوگ ءَ ءُ پدا آ ھما زلم ءُ زوراکیانی دیمپان بیت ، اے وڑیں نادرہ تئی کِرّا کایاں تو کونسلنگ کنے آ ھما دمان ءَ شر بنت بلئے وھدے کہ تئی کِرّا چہ پاد کاینت گڑا پدا ھما جیڑھاں گوں دُچار بنت ۔ مار ءَ وتی چاگرد وانگی اِنت وتی چاگرد ءِ سرا نبشتہ کنگی اِنت۔ ھمک لوگ ءَ کہ من شُتگاں اُود ءَ چار یا پنچ جنوزام الم بیتگ ، آیانی زند کُجام سکیانی دیمپان اِنت بیت کنت من آئی ءَ درنگاز کت نہ کناں ، لوگانی پُترگ ءَ گوں انچیں ھاموشی ءِ بوتگ گشے کہ ھاموشی مار ءَ گوں وت پتائگ ءَ اِنت ،یک انچیں ویرانی یے آیانی چمانی دیما چہ دارہ بیتگ گشے کہ سرجمیں درد ءُ تورشت آہاں وتی باتن ءِ تہا کل کُتگ اَنت ، پیشگاہ انچو ابیتک بیتگ اَنت گشے کہ یک مردمے ءَ گوں وتا سرجمیں لوگ ءُ آئی ءِ وشیں ساھت گوں وت بُرتگ انت ، ھما مردم کہ شت آئی ءِ پشپد کہ کُجام درد ءُ اندوہاں گوں زند گوازینگ ءَ اَنت آیانی کِسّہ کنگ گران اِنت ،زندگیں مردم گشئے کہ نیم مُردگ اَنت تئی دیم ءَ نشتگ اَنت ۔ ما مُدام گوشیں مہ گریویں اگاں پلاں مردم شتگ گڈا آ زندگ اِنت آ نمیران اِنت آئی ءِ سرا پھر بہ بندیں ، بلے نزیکیں ءُ ساہ ءَ گوں بندوکیں مردمانی سِدگ سک گران اِنت گشئے کہ آزمان سرا کپیت ، انچو یک زال ئے لوگ ءَ شُتاں آئی مات انچو مھکم اَت چوں کوہ ءِ البُرز ءَ وھدیکہ من مات امباز ءَ زرت گریت گشی مہ گریوے اے وڑیں نام ھر کس ءَ نسیب ءَ نہ بیت زمین وتی بچاں وت گچین کنت ، بلوچ ءِ سرزمین سنٹ نہ اِنت اے زمین سرا چوشیں شیر زال ھست کہ بہادریں بچاں پیداک کن اَنت ءُ چک ءِ شپ پاسی ءَ جن اَنت ءُ گوانزگ ءِ تہا لیلو دیینت کہ مزن بئے ڈیھ ءِ پاسپان بو۔ ھما جنین کہ آئی ءِ مھر زمین ءِ باھوٹ بوت آ انچو زار جنگ ءُ گریوگ ءَ اَت دَپ ءِ پُرّ ءَ گوں گُشگہ اَت کہ ”تو انو لہتیں روچ پیسر منا ھال کُتگ اَت کہ ترا گوشاں بیا ءُ دیما ترا مردمے دست گیپت من گشت ھو من کایاں بلے من تئ کِرّا سر نہ بوتاں پیسرا تئی شہیدی یے ھال اتک ، اُو آجوئی تو انگت دیرے تو دگہ چنکس کس گوں وت برے“۔ اے کسان سالیں جنوزام بیتگیں زال ءِ گپاں گوں گشئے کہ منی دل ترک اِت۔
روان انت
