آس کتگ ماں دل ءَ زہیراں کہ
مَرگ ءِ مُنجار ءُ پاسپاں اتکگ
( شہداد چاہسری )
نبشتہ کار: ملا نورمحمد
مرچی ہال اِنت کہ واجہ شہداد چاہسری بیران بوتگ ۔ مُردنی من سک دیر اِنت کہ شہداد چاہسری نہ دیستگ ، مَرے روچاں شال ءُ کراچی ءَ بوتگ ۔ بلئے ہما وہداں کہ چاہسر ءَ بوتگ من ہرروچ دیستگ ، ہرروچ نیاد کتگ ، ہرروچ گپ جتگ ۔
شہداد چاہسری تربت ءِ کوہنیں سیاسی ءُ لبزانکی مردماں چہ یکے ات ۔ پدا سکیں مہروان ءُ بے شانیں مردمے اَت ۔
داں اُمرے ءَ من نہ زانتگ کہ شہداد چاہسری شائرے ، من آئی ءَ را تہنا سیاسی مردم ئے سرپد بوتگ اوں ۔ پرچا کہ مدام من دیستگ کہ وتی کوہنیں سیاسی چست ءُ ایرانی یا کوہنیں سیاسی کسہاں آرگ ءَ اِنت ۔ من باز رندءَ آئی ءَ را جست کتگ ءُ آئی ءَ پسہ داتگ ۔
یک وہدے ءَ پد من اَنچو ، بے کسّی گشگ ءَ سرپد بوتوں کہ واجہ شائرے ، ءُ آئی ءِ شئیر صابر چاہسری ءُ دگہ گُشندہاں گشتگ اَنت ۔ من دلا گشتگ کہ بگندئے شہداد چاہسری ءَ ہم شائری ءِ شوق بوتگ ءُ لہتیں شئیرے پِر بستگ ءُ گشندہاناں داتگ ۔
پدا یک وہدے ءَ پد شہداد چاہسری ءِ کتاب ( برتکگیں اوست ) باریں چہ کجا منی دست ءَ کپت ، ہمے روچ ءَ کہ کتاب من ءَ رسِت من لوگ ءَ رسَگ ءَ گوں وانگ بندات کت ، اے ھُبناکی ءِ سبب بوت کنت ہمیش اَت کہ من شہداد چاہسری ءِ جِند وَ سک نزیک ءَ دیستگ اَت بلئے اولی رَند اَت کہ آئی ءِ باطن ءَ یا گوں ساچشتی قوت ءَ دچار کپگ ءَ اتاں ۔
کتاب ءِ وانَگ ءَ من ءَ ابکّہ کت ۔ ہما مرد ءَ کہ من تہنا یک سیاسی ءُ چاگردی مردمے سرپد بوتگ اوں ، آ یک مزنیں شائرے اَت ۔ پرے ھاترا مزن نہ اَت کہ آئی ءِ شائری ، شائری ءِ درسیں ضرورتاں سرجم کنگ ءَ اَت بگندئے پرے ھاترا آئی ءِ کدّ مزن اَت کہ اے شائری ءِ نیم بہر بزگر ، دہکان ، پوریا گِر ، بزگ ءُ لاچار ءِ سرا اَت ۔
چونہا بزگی ءُ واجہی ، بزگری ءُ جاگیرداری سرجمیں دنیا ءِ جیڈہ اَنت بلئے شہداد چاہسری ءَ وتی شائری ءِ تہا اے بزگر ءُ دہکاں کار اَنچش ساچ اِتگ ءُ پیش داشتگ کہ ایشی ءَ وانَگ ءَ گوں ترا سما بیت کہ من تربت ءِ مَچکدگ ءَ یک ڈگاری بندئے ءِ سرا اوشاتگ آں ، یک دہکانے وتی تور ءَ بے کلمپوکیں مَچے ءِ بُنڈ ءَ ٹاک دیان اِنت ءُ بُرزادی ءَ روان اِنت ۔
شہداد چاہسری ءِ شائری ہمود ءَ کہ چہ بزگری ءُ دہکانی ءَ آجو بیت تہ وتی دیم ءَ گوں جانُل ءَ دنت ۔ جانُل ءَ ہم شہداد ءِ شائری ءِ مرکز ءَ وتی جاگہ گیگ کتگ ءُ نشتگ ۔ اے جانُل بگندئے ہما دہکان ءُ بزگر ءِ اوست اِنت کہ نوں برتکگ ءُ وتی رنگ ئے گار کتگ ۔
ہرکس کہ بیران بیت پشت کپتگیں مردم آئی ءِ کوہنیں گپاں ، کسہاں ، شرّیاں ، مہروانیاں یات کن اَنت ۔ من ءَ ہم شہداد چاہسری ءِ بیرانی ءِ ہال ءَ گپت ، ترانگ ءِ کپتوں ءُ دلءَ گُشت کہ اگاں آئی ءِ کتاب ءِ وانَگ ءَ پد من یک رنَدئے آئی ءَ را بہ دیستیں ءُ ہال بداتیں کہ ” واجہ تئی کتاب من ونت ، ءُ نوں من ترا پجا کاریں ” ، باریں آئی ءِ پسہ چے بوتگ اَت ؟
من نزانیں دل کہ چے گران اِنت
مرگ گران اِنت کہ زندگی گران اِنت
